تنهای بی کس

در دادگاه عشق قسمم قلبم بود، وكيلم دلم بود

و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان

قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن

 تو اعلام كرد پس محكوم شدم به تنهايي و مرگ

كنار چوبه ي دار از من خواستند تا آخرين خواسته ام را بگويم

و من گفتم به تو بگويند: 

دوستت دارم

عشق فرمان داده که به تو فکر کنم روز و شب زیر لبم اسم تو را ذکر کنم دوستم داشته باش  دوستم داشته باش من به ان می ارزم که به من تکیه کنی گل اطمینان را تو به من هدیه کنی.

من به ان می ارزم که در این قربانگاه تو به دادم برسی تو نجاتم بدهی از غم بی هم نفسی تو به ان می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم.دوستم داشته باش دوستم داشته باش. من به ان می ارزم که به من تکیه کنی گل اطمینان را تو به من هدیه کنی.

تو به ان می ارزی که اسیر تو شوم و به یومن نفست انقدر زنده بمانم تا که پیر تو شوم تو به ان می ارزی که گریه بارانم را به تو تقدیم کنم. دوستم داشته باش.دوستم داشته باش

اینو یکی از دوستانم گفت

باور نمیکنم .

هرگز باور نمیکنم که سالهای سال ،

همچنان زنده ماندنم به طول انجامد .

یک کاری خواهد شد . زیستن مشکل شده است .

و لحظات ، چنان به سختی و سنگینی بر من گام مینهند و

دیر میگذرند که احساس میکنم ، خفه میشوم .

هیچ نمیدانم چرا ؟

اما میدانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است .

و اوست که مرا چنان بی طاقت کرده است .

احساس میکنم دیگر نمیتوانم در خودم بگنجم ، در خودم بیارامم .

از " بودن " خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی میکند .

این کفش تنگ و بی تابی فرار !

عشق آن سفر بزرگ ! ...

اوه ، چه میکشم !

چه خیال انگیز و جان بخش است " اینجا نبودن " !

یادت می آید روزی را که زیر سایه ی بید مجنون نشسته بودیمو من به سیبی که در دستان تو آرام گرقته بود نگاه میکردم؟...تو آن روز به من اعتماد داشتی و سیب را دادی تا عادلانه تقسیم کنم...ولی من قسمت بزرگ آن را برای خود برداشتم و تکه ی کوچک را به تو دادم...تو آرام پلک های پولکی ات را از من گرفتی و در دامان اندوه ابروانت فرو بردی و زیر لب آهسته زمزمه کردی...نمی دانم چه گفتی ! ولی امروز به من اعتماد نداری.شاید باید به تو میگفتم که آن تکه ی بزرگ خراب بود و من نمی خواستم تو آن را گاز بزنی

گر چو من عشقی بسر داری بگو

از فراق ار چشم تر داری بگو

صبر را دانم چو سر باری بود

بار اگر از شانه برداری بگو

زیر باران نشسته ام.بالای سرم ستاره است و فرشته.باد می آید و یاد تورا روی گلبرگها میریزد. زندگی تند و شتاب ناک همراه رود کوچکی که روبه رویم است می گذرد.عطر گذشته ها پیراهنم را خوشبو کرده است. قسمتی از دیروز هنوز روی سر انگشتانم راه میرود. خاطرات با تو بودن را دوست دارم. باران مرا یاد اشکهایت می اندازد. یاد لحظه های خداحافظی . یاد انتظارها و دیدار های پیاپی. ناودان کوچک خانه ام از این همه بارش به شوق می آید و آواز سر می دهد. زندگی میرود و خاطره ها می مانند. خاطره ها بار سفر می بندند و ما می مانیم. و ما نیز می رویم و زندگی باز می آید.چه زیباست با تو بودن  و باتو ماندن و با تو رفتن...

با تو می توان بر بال عشق بود

با تو می توان با زندگی ماند

با تو می توان به آسمان رفت

با تو می توان بزرگتر از دریا بود

با تو می توان سبزتر از جنگل بود

با تو می توان زلال تر از آب بود

شکی ندارم که نفسهای تو می تواند درختهای بی روح و خشک قلبم را زنده کرد. دوست دارم همیشه در باران زندگی کنم تا هیچ وقت یاد تو از ذهن سبزه ها نرود...

خدایا چه غریب است درد بی کسی و چه تنهایم در این غربت که تو هم از من رویگردانی

 و اینک باز به سوی تو آمدم تا اندکی از درد درونم را برایت باز گویم

و خدایا تو بهتر میدانی آنچه درونم است تنهایی و بی کسی ام را دیده ای

 ,دربه دری و آوارگی ام را و هزارو یک درد که بزرگترینش ناامیدی است

 .خدایا همه را کنار گذاشته ام اما با ناامیدی و بی هدفی نمی توانم بسازم

 صبرم بسیار است اما پوج وبی هدف میدوم

. خسته شده ام خسته خسته